LukaszB pisze: ↑5 wrz 2012, o 23:52
Marian Pelc (1899 Lwów — 1985 Tczew), żołnierz zawodowy WP, zasłużony działacz społeczny, odznaczony został Krzyżem VM za wojnę z bolszewikami, którą odbył w składzie 65 pp.
@Krzyszwars, skoro znajdujemy się w Wirtualnym Muzeum Tczewa to ja sobie utkałem taką politykę żeby jak najwięcej dokumentów zostało na forum. Masa, może nie najistotniejszych, linków jest już tu martwa. Czasami udaje się mi uratować coś zapisami z web.archive.org. Dlatego skopiowałem sól powyższego postu poniżej:
emka pisze: ↑7 lip 2011, o 15:49
Feliks Pohoski, powstaniec styczniowy, zmarł 22 sierpnia 1925 r. w Tczewie. Poszukuję więcej informacji.
LukaszB pisze: ↑7 lip 2011, o 21:39
Skoro pojawił się w tym wątku to miał Virtuti Militari.
Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem – czy sugerujecie, że wszyscy powstańcy, którzy dożyli do chwili odzyskania niepodległości, otrzymywali Virtuti Militari ?
To oczywiście nieprawda. W 1919 r. prawa weteranów (m.in. przyznanie stopnia podporucznika szeregowym powstańcom i awans o jeden stopień dla oficerów wojsk powstańczych) uzyskało 3644 osób. Oczywiście byli to tylko ci, których odnaleziono i zarejestrowano. W 1923 żyło jeszcze 1970 weteranów, a w 1933 (70 rocznica Powstania Styczniowego) 258 weteranów …
Orderem Virtuti Militari 5 kl. (VM) zostało odznaczonych 57 lub 59 weteranów, a Krzyż Walecznych (KW) otrzymało 167. Chyba w 1921 przyznano weteranom powstania 1863 r. 10 Orderów Odrodzenia Polski (OOP). Wreszcie, po ustanowieniu Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości, została odznaczona ostatnia grupa. 366 Krzyży Niepodległości z Mieczami (KNzM), 50 Krzyży Niepodległości (KN) i 52 Medale Niepodległości (MN). KNzM były przyznane pośmiertnie.
zunia pisze: ↑25 lut 2013, o 16:39
O Kazimierzu Porawskim w dostępnych w sieci źródłach jest mało informacji.
(…) W Roczniku oficerskim 1923 wymieniony został wśród oficerów weteranów uczestników powstania narodowego 1863:
Obecnie – 12 lat po tym, co napisała zunia – w Internecie jest już nieco więcej informacji o tym powstańcu pochowanym w Tczewie.
Np. IPN Oddział Gdańsk – Powstaniec styczniowy Kazimierz Porawski (1838-1924) https://share.google/rPIooBr7gKFBbWpFv @Spaff, czy możesz skopiować drugą stronę tej broszury? Ja niestety tego nie potrafię ...
W Roczniku Oficerskim 1923, przy nazwiskach niektórych weteranów umieszczono miniaturki posiadanych odznaczeń VM i KW. Przy Kazimierzu Porawskim nie ma żadnej …
Za ten post autor Krzyszwars otrzymał podziękowanie:
Urodził się 4 marca 1838 r. w Pułtusku. Od 1861 r. angażował się w prace Tajnego Komitetu, organizacji cywilnej przygotowującej powstanie narodowe.
W nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r., po 68 latach od trzeciego rozbioru Polski, wybuchło powstanie styczniowe, rozbudzając w Polakach nadzieje na odzyskanie niepodległości. Kazimierz Porawski walczył pod dowództwem pierwszego dyktatora powstania gen. Ludwika Mierosławskiego, gen. Edmunda Różyckiego i płk. hr. Aleksandra Krukowieckiego. Brał udział w bitwie pod Salichą 26 maja 1863 r., gdzie Rosjanie dowodzeni przez kpt. Łomonosowa ponieśli dotkliwe straty. Było to jedno z najbardziej błyskotliwych zwycięstw oręża polskiego w czasie tzw. kampanii Różyckiego i całego powstania. Porawski uczestniczył także w obronie dworu w Glanowie 15 sierpnia 1863 r., gdzie niewielka grupa powstańców skutecznie odparła oblężenie przeważających sił rosyjskich. Następnie był więziony w Pradze i Tarnopolu.
Po upadku powstania przebywał na emigracji w Szwajcarii. Zmarł w wolnej Polsce 22 lutego 1924 r. Został pochowany na cmentarzu parafialnym kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Tczewie.
Nagrobek Kazimierza Porawskiego został odrestaurowany w 2023 r. staraniem Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku.
Krzyszwars pisze: ↑20 paź 2025, o 21:10@Spaff, czy możesz skopiować drugą stronę tej broszury? Ja niestety tego nie potrafię ...
Ja robię to programem na Windows i Linux: NAPS, ale klasyczna metoda w postaci zrzutu ekranu do Painta też działa jakby co.
Dodatkowo w załączeniu zdjęcia z telefonu nagrobka, które zrobiłem w dniu Nocy Muzeów 2025.
Załączniki
Powstaniec styczniowy Kazimierz Porawski - broszura
Powstaniec styczniowy Kazimierz Porawski - broszura
Podporucznik Edmund Kamrowski spoczywa w Pelplinie na cmentarzu koło kościoła pw. Bożego Ciała. viewtopic.php?p=67486#p67486
Wg. akt personalnych urodził sie 20.10.1890 r. w Niemieckim Brzoziu (obecna nazwa Brzozie Lubawskie.). Jednak na grobie ma wyrytą datę "10 paźdź. 1890". Kształcił się w gimnazjum w Pelplinie i ukończył szkołę agronomiczną w Szamotułach. W latach 1911-1912 odbył jednoroczną służbę wojskową w armii niemieckiej. Zmobilizowany w sierpniu 1914 r., służył w oddziałach zaopatrzeniowych na froncie wschodnim. Odznaczony EK II (Eisernes Kreuz - Krzyż Żelazny II kl.) Zdemobilizowany w styczniu 1919 r. W czerwcu przekradł się przez kordon graniczny i wstąpił ochotniczo do WP w stopniu plutonowego. Przydzielony do Toruńskiego Pułku Strzelców, zdał egzamin oficerski i 01.10.1919 r. został mianowany podporucznikiem. Pełnił funkcję dowódcy kompanii. W czerwcu i lipcu 1920 r. wyróżnił się wielokrotnie osobistą odwagą podczas walk frontowych. Poległ 2 sierpnia 1920 r. pod m. Łęgi nad Bugiem.
Życiorys podobny do losów ppor. Aleksandra Franka z Gniewa. Jednak wniosek o VM złozono w terminie i order został przyznany. Pośmiertnie awansowany do stopnia kapitana.
Virtuti Militari 5 kl. nr 2741 https://wbh.wp.mil.pl/pdfviewer/?f=/c/s ... .6-561.pdf
Z wniosku o odznaczenie orderem Virtuti Militari: "Podczas obrony pozycji nad Bugiem zajmował II baon przyczółek mostowy pod Łęgami. Dnia 2.8.20 r. zaatakował nieprzyjaciel lewą flankę II baonu. Obsada przyczółka mostowego musiała się wycofać, aby ujść okrążeniu. Ppor. Kamrowski, d-ca II baonu zebrał swój cofający się baon i na czele tegoż zaatakował nieprzyjaciela. Z powodu wielkiej przewagi nieprzyjaciela był baon zmuszony wycofać się do wioski Krzyczewo. Tutaj zebrał ppor. Kamrowski ponownie żołnierzy swego baonu i zaatakował z wielką brawurą nieprzyjaciela. Nieprzyjaciel przelękniony tem niespodzianym atakiem zachwiał się i zaczął się cofać. W tym momencie nadeszły posiłki nieprzyjaciela, powstrzymały cofających się i wzmocnieni rozpoczęli kontratak. Kontratak został odparty, przyczem poległ ppor. Kamrowski.
Przez swoje energiczne ataki przyczynił się ppor. Kamrowski do tego, że pułk zdołał w porządku objąć nowe pozycje i tutaj nieprzyjacielowi ponownie ciężkie straty zadać."
Za ten post autor Krzyszwars otrzymał podziękowanie:
Ja niestety tego nie potrafię ...
