Dr Ola

[joola]

Głośno stało się o niej po tragicznej śmierci. Niewielu wiedziało, że tu, w Tczewie rozpoczęła swoją pracę zawodową i działalność społeczną.

http://ehospicjum.pl/drola.php


http://www.ptl.org.pl/Left-Menu/Tablica ... ysiak.aspx

"Lek. med. Aleksandra Gabrysiak

„swoim krótkim życiem odcisnęła trwały ślad w sercach, umysłach i pamięci wielu osób”- słowa prof. Jerzego Regulskiego z książki pt.:” Doktor Ola - Lekarz ciała i duszy” autorstwa prof. Grażyny Świąteckiej



Aleksandra Gabrysiak, ur. 1942 r. w Radzyminie k/Warszawy .Od dzieciństwa dotknięta cierpieniem i ciężkim kalectwem fizycznym, w następstwie zmian w przebiegu krzywicy opornej na leczenie Wit D. Przebyła kilka operacji(pierwsza w 6 r. ż.) w Klinice Prof. Degi w Poznaniu. Szkołę Powszechną i Liceum Ogólnokształcące ukończyła w Gdańsku i w 1961 r. uzyskała świadectwo dojrzałości. Pomimo trwałego fizycznego kalectwa podjęła w 1962 r. studia na Wydziale Lekarskim AMG. Od pierwszej operacji marzyła o medycynie. W 1968 r. po uzyskaniu dyplomu lekarskiego założyła pierścionek z wygrawerowaną na nim datą otrzymania dyplomu i wężem Eskulapa, jako symbol „zaślubin” z medycyną. Bezpośrednio po studiach pracowała w Zakładzie Biochemii Klinicznej AMG prof. Stefana Angielskiego. Po uzyskaniu specjalizacji II stopnia z/z biochemii klinicznej podjęła pracę w Tczewie, jako kierownik Laboratorium. W tym czasie adoptowała dziecko – córkę Marysię, którą wychowywała samotnie. Kochała ją jak własne dziecko. Już w Tczewie dała się poznać jako osoba o wielkim sercu społecznika. Założyła tam telefon zaufania. W 1975 r. przeniosła się do Elbląga, gdzie oddała się całkowicie chorym, uzależnionym od nałogów, samotnym matkom, więźniom i innym potrzebującym pomocy. Ratowała życie nienarodzonym, samobójcom i pomagała odnaleźć im sens życia, a miała tu szczególny dar. Z niezwykłym skutkiem godziła zwaśnione małżeństwa. Swoją postawą oddziaływała na szerokie kręgi ludzi i inspirowała innych do działania w duchu pomocy bliźniemu. Często służyła pomocą osobom zwolnionym z więzienia i odwiedzała więźniów, a jej dom był dostępny dla potrzebujących przez całą dobę. 6 lutego 1993 r. została zamordowana we własnym mieszkaniu, wraz z jej 19-letnią córką Marią. Zabójcą okazał się jeden z podopiecznych, wypuszczony na przepustkę z więzienia.

Życiem swoim zaświadczyła o Wielkim powołaniu Lekarskim. Jest i będzie Wielkim, Pięknym i głęboko humanitarnym wezwaniem: pochylenia się nad chorym, cierpiącym, słabym.

(autor prof. Grażyna Świątecka) "

[be-good]

W szpitalu na Paderewskiego znajduje się tablica upamiętniająca jej pracę i pobyt w Tczewie;
nie dysponuję dziś niestety jej zdjęciem, choć widziałem ją 2 dni temu.

[joola]

Dr Ola, tak ją nazywano.



Książka o niej.

[joola]

Nie wiedziałam też, że dr Lusia Wydrowska otrzymała nagrodę im. Aleksandry Gabrysiak.
Moim zdaniem, zasłużenie

http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81ucja ... dunkiewicz